3 اوت 2023- مروری که اخیراً در Nephrology Dialysis Transplantation منتشر شده است، افزایش خطر هایپرکالمی و آسیب حاد کلیوی (AKI) را با درمان دوتایی با مهارکننده‌های RAAS در مقایسه با مونو‌تراپی با مهارکننده‌های RAAS در میان بیماران مبتلا به بیماری کلیوی دیابتی (DKD) نشان داد.

محققان نوشتند: اگرچه گزارش شده است که مهارRAAS (سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون) برای حفظ عملکرد کلیه موثر است، و مهار دوگانه ی RAAS کاهش پروتئینوری را بهبود می بخشد، به نظر می رسد نقطه ای برای مهار  RAASوجود دارد که مهار بیشتر از آن، ممکن است اثرات مضری بر کلیه داشته باشد.

دکتر ناودیپ تانگری و همکارانش، از دانشگاه مانیتوبا در کانادا نشان دادند که برعکس، درمان دوگانه باMRA های غیراستروئیدی (آنتاگونیست های گیرنده مینرالوکورتیکوئید) و مهارکننده های RAAS، خطر اضافی برای آسیب حاد کلیوی ندارند، اما خطر هایپرکالمی مشابهی دارند که کمتر از درمان دوگانه با مهارکننده های  RAAS و MRA استروئیدی است.

محققان گزارش کردند که افزودن MRA به ACEi یاARB (مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین) با افزایش آسیب حاد کلیوی در مقایسه با مونو‌تراپی ACEi یا ARB مرتبط نبود.

مهار دوگانه یRAAS ، شامل درمان دوگانه با ترکیبی از مهارکننده‌های ACE، مهارکننده‌های مستقیم رنین (DRIs)، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین، یا آنتاگونیست‌های گیرنده مینرالوکورتیکوئید است. فرض بر این است که مهار دوگانه RAAS منجر به مسدود نمودن کامل‌تر آبشار RAAS می‌شود. با این حال، کارآزمایی‌های بالینی بزرگ بر روی مهار دوگانه RAAS، افزایش خطر هایپرکالمی و آسیب حاد کلیویرا بدون مزایای اضافی برای جلوگیری از پیشرفتCKD (بیماری مزمن کلیه)، حوادث قلبی عروقی یا مرگ ‌و میر در مقایسه با مونو‌تراپی با مهارکننده RAAS در بیماران DKD، نشان داده‌اند.

توسعه ی آنتاگونیست های گیرنده مینرالوکورتیکوئید غیراستروئیدی جدیدتر و انتخابی تر به عنوان درمان های محافظ قلب، فرصت جدیدی برای مهار دوگانه RAAS ایجاد کرده است. دکتر تانگری و همکارانش یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز از خطرات هایپرکالمی و آسیب حاد کلیویبا انسداد دوگانه RAAS در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی دیابتی انجام دادند.

آنها یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز بر روی  RCTها (کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده) منتشر شده از سال 2006 تا 2022 را انجام دادند. این مرور سیستماتیک شامل 31کارآزمایی RCT و 33048 بیمار بود. نسبت ریسک تلفیقی  (RRs)با استفاده از اثرات تصادفی محاسبه شد.

محققان یافته های زیر را گزارش کردند:

· تعداد 208 مورد آسیب حاد کلیوی در 2690 بیمار تحت درمان دوگانه با ACEi بعلاوه یARB ، در مقابل 170 مورد در 4264 بیمار با مونوتراپی با ACEi یا ARB وجود داشت(نسبت خطر کلی 1.48).

· تعداد 304رویداد هایپرکالمی در 2818 بیمار تحت درمان دوگانه با ACEi بعلاوه یARB ، در مقابل 208 مورد در 4396 بیمار با تک درمانی با ACEi یا ARB وجود داشت(نسبت خطر کلی 1.97).

· درمان دو گانه باMRA  غیر استروئیدی بعلاوه یACEi  یا ARB در مقایسه با تک درمانی باACEi  یاARB ، هیچ افزایشی در خطر آسیب حاد کلیوینشان نداد(نسبت خطر کلی 0.97)، اما خطر هایپرکالمی با درمان دوگانه دو برابر بیشتر از تک درمانی بود (953 رویداد در 7837 بیمار، در مقابل 454 رویداد در 6895 بیمار؛ نسبت خطر کلی 2.05).

· خطر هایپرکالمی در درمان با یک MRA استروئیدی بعلاوه ی ACEi یا ARB، 5 برابر بیشتر از تک درمانی با ACEi یاARB ، بود( 28 رویداد در 245 بیمار در مقایسه با 5 رویداد در 248 بیمار؛ نسبت خطر کلی 5.42).

محققان نوشتند: این بازنگری نشان داد که مهار دوگانه RAS با ACEi و ARB با افزایش 50 درصدی خطر ابتلا به AKI در مقایسه با تک درمانی با ACEi یا ARB مرتبط است. در مقابل، افزودن MRA به ACEi یاARB ، با افزایش AKI در مقایسه با تک درمانی با ACEi یا ARB، ارتباطی نداشت.

بر اساس این یافته ها آنها نتیجه گیری کردند که ممکن است تفاوت های مهمی در مزایا و خطرات هنگام اجرای درمان های ترکیبی دوگانهRAAS ، برای درمان بیماری کلیوی دیابتی وجود داشته باشد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/nephrology/news/dual-raas-inhibitor-therapy-tied-to-increased-risk-of-acute-kidney-injury-in-diabetic-kidney-disease-patients-115293